WSPÓŁCZESNE KINO COMING-OF-AGE: NOWE OBLICZA DORASTANIA NA EKRANIE

W miniony piątek do kin zawitał pełnometrażowy debiut fabularny Louise Courvoisier, NIECH TO DIABLI. Jak już pisałem w recenzji (recenzja – klik), będący centralnym punktem fabuły filmu motyw produkcji sera Comté ma symboliczne znaczenie – jest metaforą procesu dojrzewania, w którym liczą się zarówno czas, jak i cierpliwość. Tym samym produkcja wpisuje się w nurt kina coming-of-age, czyli filmów poruszających temat dorastania i poszukiwania własnej tożsamości.  

Kino coming-of-age od lat stanowi jedną z najbardziej emocjonalnych i angażujących gałęzi kinematografii. Opowieści o dojrzewaniu to lustro, w którym widzowie – niezależnie od wieku – mogą przejrzeć się i odnaleźć własne doświadczenia, lęki i marzenia. Współczesne kino coming-of-age odchodzi jednak od klasycznych schematów: nie jest już wyłącznie narracją o niewinności, młodzieńczych dylematach i pierwszych miłościach. To coraz częściej filmy konfrontujące widzów z brutalnością dorastania, jego politycznym i społecznym kontekstem oraz nieraz bolesnym przejściem w dorosłość.

Poniżej zebrałem dla Was kilkanaście tytułów filmów z tego gatunku – być może moje krótkie polecajki zachęcą Was do seansu 🙂

AFTERSUN, reż. Charlotte Wells

Opowieść o dojrzewaniu poprzez pryzmat wspomnień. Historia córki, która wraca do obrazów z wakacji spędzonych z ojcem, to intymna i melancholijna refleksja nad ulotnością czasu, zmianą perspektyw oraz dojrzewaniem do zrozumienia własnych wspomnień (recenzja filmu – KLIK).

WROOKLYN ZOO, reż. Krzysztof Skonieczny

To żywiołowy, pełen energii portret zbuntowanych nastolatków z Wrocławia, którzy próbują odnaleźć swoje miejsce w brutalnej i pozbawionej perspektyw rzeczywistości. Film, choć inspirowany klasycznym kinem młodzieżowym, oddaje ducha współczesności i nie unika tematów przemocy oraz poczucia wykluczenia (recenzja filmu – KLIK).

HOW TO HAVE SEX, reż. Molly Manning Walker

Obraz eksploruje temat inicjacji seksualnej i granic consentu, demaskując kulturowe narracje wokół młodzieńczych imprez i presji rówieśniczej. To kino coming-of-age, które nie boi się pytać o konsekwencje społecznych oczekiwań względem seksualności młodych ludzi.

CHLEB I SÓL, reż. Damian Kocur

Produkcja pokazuje dojrzewanie poprzez konfrontację z własnymi uprzedzeniami i odpowiedzialnością za otaczający świat. Główny bohater, młody pianista, wraca do rodzinnego miasta i stopniowo uświadamia sobie społeczne podziały oraz własne miejsce w tej rzeczywistości (recenzja filmu – KLIK).

HUMANITARNA WAMPIRZYCA POSZUKUJE OSÓB CHCĄCYCH POPEŁNIĆ SAMOBÓJSTWO, reż. Ariane Louis-Seize

Film porusza temat poszukiwania tożsamości i sensu istnienia. Główna bohaterka, wampirzyca, mierzy się z własnym miejscem w świecie, a jej relacja z samobójcą staje się metaforą dojrzewania emocjonalnego (recenzja filmu – KLIK).

HORROR STORY, reż. Adrian Apanel

Reżyser bawi się konwencją gatunkową, przedstawiając dorastanie w krzywym zwierciadle humoru i grozy. Bohaterowie filmu konfrontują się z własnymi lękami, a metaforyczna warstwa opowieści podkreśla psychologiczne zmagania z problemami młodości, w tym m.in. te związane z poszukiwaniem pracy (recenzja filmu – KLIK).

BLISKO, reż. Lukas Dhont

Dhont w subtelny, ale wstrząsający sposób ukazuje temat utraty i procesu żałoby w wieku nastoletnim. Historia przyjaźni, która zostaje wystawiona na dramatyczną próbę, staje się studium emocjonalnej dojrzałości i bólu, który towarzyszy pierwszym wielkim stratom (recenzja filmu – KLIK).

LANY PONIEDZIAŁEK, reż. Justyna Mytnik

Reżyserka eksploruje temat młodzieżowego buntu i kobiecego dojrzewania. To opowieść o przekraczaniu granic i odkrywaniu własnej tożsamości w patriarchalnym świecie (recenzja filmu – KLIK).

WYTŁUMACZENIE WSZYSTKIEGO, reż. Gabor Reisz

To historia dojrzewania w kontekście politycznych napięć i manipulacji. Główny bohater musi odnaleźć się w sytuacji, gdzie dorosłe gry i ideologie kształtują jego przyszłość, a moralne wybory nabierają kluczowego znaczenia (recenzja filmu – KLIK).

BŁAZNY, reż. Gabriela Muskała

Muskała opowiada o dorastaniu przez pryzmat artystów. To nie tylko film o artystycznym dojrzewaniu, ale również refleksja nad granicami autentyczności i kreacji własnej tożsamości (recenzja filmu – KLIK).

Współczesne kino coming-of-age wyraźnie odchodzi od nostalgicznych i idealizowanych wizji dorastania. Twórcy coraz częściej przyglądają się temu procesowi jako bolesnej konfrontacji z rzeczywistością – polityczną, społeczną i emocjonalną. Wspólnym mianownikiem dla wielu omawianych filmów jest poczucie zagubienia i próba odnalezienia siebie w świecie, który nie oferuje jednoznacznych drogowskazów. Kino młodzieżowe staje się więc nie tylko świadectwem pokolenia, ale także próbą oswojenia chaosu współczesności – zadaniem, które wydaje się coraz trudniejsze, ale tym bardziej warte podjęcia.